تو به شمع می مانی
تقدیم به بهترین ها
شمعی روشن کن و به تماشای آن بنشین.
آیا گمان می کنی شمع در خطی عمودی به پایین می رود و تمام میشود ؟
اگر پاسخ تو مثبت باشد، بنابراین، باید گفت که شمع را در بستر زمان میبینی. ممکن است درباره زندگی خود نیز به همین شیوه بیندیشی.
ممکن است بیندیشی که در نقطه ای از یک خط عمودی، در فلان روز و فلان ماه و فلان سال، به دنیا آمده و در نقطهی پایینی این خط عمودی، در فلان روز و فلان ماه و فلان سال، خواهی مرد.
بدین سان، همه زندگی خود را بسان شمع میبینی که آب میشود و سر انجام تمام میشود. تو گمان می کنی که شمع به پایین می رود. تو گمان می کنی که شمع تمام میشود و میمیرد.
در واقع، شمع، نه فقط به پایین، بلکه در جهات مختلف حرکت می کند. شمع در جهت شمال و جنوب و غرب و شرق نور می پراکند. اگر ابزاری بسیار دقیق میداشتی، میتوانستی میزان نور و حرارتی را که شمع در جان می پراکند اندازه بگیری. شمع به مثابه تصویر، حرارت و روشنایی، جذب تو نیز میشود. تو به شمع میمانی. تصور کن که تو نیز، همانند شمع، به اطراف نور می دهی. همه سخنان تو، افکار تو و اعمال تو در جهات گوناگون حرکت می کنند و اثر می گذارند. اگر سخنی از سر مهر از تو شنیده شود، این سخن، در جهتهای گوناگون حرکت می کند، می رود و تو نیز با سخن خویش می روی.
ما در هر لحظه دگرگون میشویم و خود را در صورتهایی تازه آشکار میکنیم. امروز سخنی نامهربانانه با فرزند خود گفتی و با سخن نامهربانانه خویش، وارد ساحت وجود او شدی. اکنون افسوس میخوری که چرا با او این گونه سخن گفته ای. منظور این نیست که نمی توانی با اظهار تاسف و عذرخواهی از فرزندت، آن سخن نامهربانانه را استحاله ببخشی و آثار سوء آن را بزدایی . اگر این کار را نکنی، آن سخن تو، هم چون دمل نفرت، برای همیشه در وجود فرزندت باقی خواهد ماند.
تولد دوباره ما، در یک صورت نیست، بلکه در صورتهای گوناگون است و این مرگ و تولد دوباره، چیزیست که در هر لحظه اتفاق می افتد.
ما مدام در فرزندان، دوستان، آشنایان، همشهریان، همه آدم ها و همه چیزها بسط پیدا میکنیم.
ما فقط در خود حضور نداریم، بلکه در همه چیزها حضور داریم.
بنابراین من و تو باید همه لحظهها، روزها، هفتههای خود را به تولدهای تازهی روشنی و شادمانی و آزادی تبدیل کنیم.
فرزندان ما، تداوم مایند.
ما فرزندان خویش هستیم و آنها نیز عین خود مایند. تو در فرزندانت تولدی دوباره داری. تو می توانی تداوم خویش را در فرزندانت مشاهد کنی. اما تداوم تو، به فرزندانت ختم نمیشود تو در بسیاری دیگر نیز تداوم و حضور مییابی.
تو هرگز نمی توانی وسعت حضور و تداوم خویش را در چیزها و کسان دیگر حدس بزنی .
این جهان کوه است و فعل ما ندا
سوی ما آید نداها را صدا
